Questo sito utilizza cookie tecnici, analytics e di terze parti.
Proseguendo nella navigazione accetti l'utilizzo dei cookie.

Preferenze cookies

Le colline del prosecco di Conegliano e Valdobbiadene sono Patrimonio Mondiale UNESCO: Baku 7 luglio 2019!!!***”Conegliano və Valdobbiadene Prosecco təpələri”-UNESCO-nun Dünya İrs Siyahısında: Bakı, 7 iyul 2019

“Le colline del prosecco di Conegliano e Valdobbiadene” da oggi, 7 luglio, sono entrate a far parte del patrimonio mondiale UNESCO. A consacrare la decisione il voto dei 21 membri del Comitato Unesco riunito a Baku in questi giorni. La 43ma sessione di tale Comitato è riunita a Baku dal 30 giugno scorso e si è concluso il 9 luglio u.s.

Le Colline del Prosecco di Conegliano e Valdobbiadene situate nel nord-est dell’Italia, fra le Alpi e la laguna di Venezia, si distendono in un’area caratterizzata da una serie di alture separate da piccole valli parallele. Il peculiare sistema morfologico di dorsali offre uno scenario montuoso di eccezionale bellezza con viste spettacolari, a testimonianza delle forme uniche che un gruppo culturale, per fini agricoli, ha imposto consapevolmente all’ambiente naturale.

Questo terreno rigido è stato modellato per secoli dalla popolazione locale che si è saggiamente adattata alle condizioni estreme, selezionando il vitigno Glera e introducendo creative tecniche di viticoltura che dimostrano le interessanti invenzioni in termini di innovazione nell’uso del suolo, padroneggiando le condizioni idriche e trasformando il territorio. La conoscenza e l’ingegno locale si esprimono attraverso l’adozione, fin dal XVII secolo, dei ciglioni, terrazze erbose utilizzate per coltivare le pendenze. Le sapienti tecniche locali hanno assicurato raccolti sostenibili grazie alle tecnologie che sono state testate nel tempo e il know-how acquisito, come il distintivo motivo a scacchiera con file parallelle e perpendicolari alle pendenze, o la formazione specifica dei vigneti come il modello “bellussera”, sviluppate dagli agricoltori locali nel XIX secolo, accrescendo il valore estetico del paesaggio.

La singolare eterogeneità del paesaggio a mosaico risulta dalla combinazione di processi storici e ambientali tuttora in corso e di uso della terra. Si ottiene così un territorio in cui le zone dedicate ai vigneti, collocate sui ciglioni, coesistono con appezzamenti di foreste in un sistema organico, rispettoso del suolo e della topografia.

I vigneti sono spesso connessi l’uno con l’altro da piccoli boschi, siepi, file di alberi che fungono da corridoi connettendo differenti habitat. Nelle dorsali, piccoli villaggi sono sparpagliati lungo le strette vallate o posati sulle creste. Il risultato è un paesaggio armonioso con valori scenici eccezionali che mantiene un delicato equilibrio funzionale e ambientale.

Potete vedere i video al seguente link:

https://drive.google.com/drive/mobile/folders/1tqv9Xk41a0HOKU-rlpZo6Aze6qUdCqSK?usp=sharing

******

“Conegliano və Valdobbiadene Prosecco təpələri” bu gündən, yəni 7 iyul tarixindən etibarən UNESCO-nun Dünya İrs Siyahısına daxil olmuşdur. Bu günlərdə Bakıda təşkil edilmiş UNESCO Komitəsinin 21 üzvinin səs verməsi əsasında buna qərar verilmişdir.
Komitənin 43.cü Sessiyası cari ilin 30 iyun tarixində işinə başlamış və 9 iyul tarixində yekunlaşmışdır.

Conegliano və Valdobbiadene Prosecco-nun təpələri İtaliyanın şimal-şərqində Alp dağları və Venesiya lagünləri arasında, kiçik paralel vadilərlə ayrılmış bir sıra təpələr ilə xarakterizə olunan bir ərazidə yerləşirlər. Tağların özünəməxsus morfoloji sistemi, möhtəşəm görünüşləri ilə müstəsna gözəlliyin dağlıq dekorasiyasını təklif edir və mədəni bir qrupun kənd təsərrüfatı məqsədləri üçün təbii mühitə şüurlu şəkildə tətbiq etdiyi unikal formaları sübut edir.

Bu sərt ərazi əsrlər boyu ekstremal şəraitdə ağıllı şəkildə uyğunlaşdırılan, Glera üzümünü seçən və torpaqdan istifadə sahəsində innovasiyalar baxımından maraqlı ixtiraları nümayiş etdirən, yaradıcı üzümçülük texnikası tətbiq edən, su şəraitinin mənimsənilməsi və ərazini dəyişir. Yerli bilik və ixtiraçılıq XVII əsrdən etibarən, yamacların yetişdirilməsi üçün istifadə edilən çəmən terasların sırtlarının qəbulundan keçir. Təcrübəli yerli texnika vaxt keçdikcə sınaqdan keçmiş texnologiyalara və paralel satırlara və ya yamaclara dik və ya “bellussera” modeli kimi üzüm bağlarının spesifik formalaşması kimi fərqli dama taxtası nümunəsi kimi əldə edilmiş know-how sayəsində davamlı hasarlar təmin etmişdir XIX əsrdə yerli fermerlər tərəfindən hazırlanmış, landşaftın estetik dəyərini artırmışdır.

Mozaik mənzərəsinin unikal heterojenliyi hələ də davam etməktə olan tarixi və ətraf mühit proseslərin birləşməsindən irəli gəlir. Beləliklə, torpaq və topoqrafiyaya hörmət edən üzvi bir sistemdə, banklarda yerləşən üzüm bağlarına həsr olunmuş ərazilərin orman sahələri ilə birləşdiyi sahələr əldə edilir.

Üzüm bağları tez-tez bir-birləriylə kiçik ağaclar, çitlər, müxtəlif yaşayış mühitlərini birləşdirən dəhlizlər kimi fəaliyyət göstərən ağaclar sıraları ilə əlaqələndirilir. Tırtıllarda kiçik kəndlər dar vailər boyunca dağılmış və ya tırtıllar üzərində dayanırlar. Nəticədə həssas funksional və ətraf mühit balansını qoruyan müstəsna səhnə dəyərləri ilə harmonik bir mənzərədir.

Videoları növbəti link-də görə bilərsiniz:

https://drive.google.com/drive/mobile/folders/1tqv9Xk41a0HOKU-rlpZo6Aze6qUdCqSK?usp=sharing